و شخص جداگانه بسيار بعيد به نظر مىرسد . دوم آنكه مصنّف در چندين مورد بشعر حكيم سنايى استناد جسته و چنان كه پيشتر گفته آمد برهان الدّين محقق را عشقى تمام بحكيم غزنوى بوده و شعر او را در سخن مىآورده است . سوم آنكه مصنّف در دو مورد ( صفحهء 85 و 94 ) از سنايى غزنوى تعبير كرده است به : « حكيم » بطور مطلق و بدون ذكر و قيد نام يا تخلّص و چنين تعبيرى در سياق سخنان مولانا و ياران گزين وى متداول بوده و تا آنجا كه حقير مىداند ديگران معمول نداشته‌اند . اينك شواهد آن از روى آثار مولانا : 1 - عنوان موجود در مثنوى ، طبع ليدن ، ج 1 ، ص 108 بدين‌گونه : تفسير قول حكيم . بهرچ از راه و امانى چه كفر آن حرف و چه ايمان * بهرچ از دوست دور افتى چه زشت آن نقش و چه زيبا كه اين بيت بىهيچ شك از سنايى غزنوى است ( ديوان سنايى ، طبع طهران 1320 ، ص 48 ) . 2 - عنوان ديگر در همان نسخه ، ج 6 ، ص 463 بدين صورت : چنانك حكيم رحمة اللّه عليه در الهىنامه فرمود : چون زبان حسد شود نخّاس * يوسفى يا بى از گزى كرباس كه اين بيت از حديقهء سنايى است ( حديقه ، طبع طهران بتصحيح